بالهای شکسته#Broken wings

آف لاین

آذر محمودی — 2012-05-20T03:00:21+01:00

هنوز هم که آف هستی؟پس کی میخوای آن بشی این چراغ کی میخواد روشن بشه ؟میدونی چیه دوست من:

اگه آن بودی بهت میگفتم که دنیای ما دنیای فاصله هاست، دنیای دیوارها ی شیشه ای و حصارهای تنگی که

خود ساخته ایم برا ی خود. مینوشتم که شاعری فقط ی بهانه بود برای ابراز آذر که جسارت گفتن خویش

را نداشتو عمری جسارت نگاه کردن به چهره ی واقعی خودشو تو آینه ی حقیت که دروغ هم نمیگفت،میگفت:

رسالت سنگینی داره این قلمش اما هیهات از حرکتی یا گامی در جهت تحقق بخشیدن به رویاهای سپیدش تنها

و تنها خیالات شیرین و تلخ و کاغذ باطله هائی که گاه ثنار نمی ارزید آره الان که تو آف هستی دارم اینارو برات

مینویسم تا وقتی آنلاین شدی اگه گذاشتن کانکت بشی زیاد از مرحله ی روزگار کجمدار که این روزا بد جوری

زده تنگ سینه ی اونی که دستش خالیه و شرمنده پیش کس و حقشو خورده ناکس.

جونم برات بگه شاعرانه ترش اینه و وای من اگر قلمم غیر ازآنچه در دل میگذشت با واژه ها بر بوم زندگی ترسیم

میکرد.....!

تصویری میکشیدم از عشق بر آسمان لاجوردی و پر ستاره ی اندیشه های خام خویش زیبا ...آن قدر که چشم را

بنوازد و و دلت نوای وصل سر دهد قلمم آری اگر تنهات قلمم جسارت نوشتن داشت..

هنوز در خاموشی بسر میبری؟

بیدار شو!

ستاره ها رفته اند وای خورشید هم داره افول میکنه از این به بعد باید دنبال سحر دوید برای رسیدن به سپیده باید

خون دل خورد تاریکی چشمامو میزنه تو اگه روشن باشی اما بیخیال قرن آهن و ارتباطاط میشم ستاره ی قطبی من!

عنقریب خورشید چشمانت را خواهد نواخت و زندگی بروی ماهت لبخند خواهد زد،و تو در ابتدای راهی هستی که من

به انتهایش نزدیکم اما چه بیم آف هاتو چک کردم چه قدر دلگرم کننده بودند مثه تن خورشید قطبی گرم و مطبوع

گاه رشک میبرم بر تو صادقانه بگویمت دلم میگیرد که باید به هنگامه غروب به صدای قار قار کلاغها گوش فراسپارم

منکه زاده ی فلق هستم من که جز به پای سر در راه وصال معشوق نرفته ام این ره را....

من که عمری عاشق بوده ام و عاشقانه سروده ام ... باز هم که آف هستی!!! اگر آن بودی میخواندی نوشته هایم را پاسخی میدادی

و من این گونه در سکوت خویش پیوسته با تو به مباحثه نمیپرداختم که میدانم اهل جدل نیستی و تو زاده ی آشتی صبح و شبنمی

ژاله و تن گل واژه حیف که آن لاین نیستی والا برا گفتن حرف بسیار بودآری دوست من خیلی حرفا برات داشتم...

azar.mim

فراموشی یا عشق ؟

آذر محمودی — 2012-05-19T11:48:10+01:00

هر چی بیشتر سعی میکنم فراموشت کنم/ بیشتر بهت فکر میکنم حس میکنم

در نگاه تو رمزیست که مرا تا مرز فراموشی خود میکشاند// فروتنانه عرض میکنم.

الف. میم

شهر من تهران

آذر محمودی — 2012-05-18T00:56:25+01:00

شهر بی دروازه

قامتی بی پیكر

شب های هرجائی

نگاه كن قلب شهرم یخ زده

ملولم از این تداوم های زشت وبی امان

از فلاكت شب هایش و مترسكان

در شهر پرسه میزنند كلاغها/

شهر من شهر آهن و سیمان

فاصله ها شهر غربت انسان

بزرگ اما بی معبر

شبهایش روشن اما مردمانش بی چراغ

شهر گندمزارها مردمانش اما بی نان

دختركانش معصوم اما تن فروش

شهر فرشته های بی اشیان/

دیوان مستور در حجابی سفید

سكه و افتخارهای بیهوده/

مردمانش بیخبر از احوال هم بی اعتنا به فرشته ها

شتاب و ازدحام ودیوارهایش پر از تصویر تلخكان

شهر پلشتی های پنهان

گم شدن انسان در واژه ی انسان

شهر شعر و ترانه/

حرفهای زیبا و تن های تبدارشهر نیلوفران

مردابها در سیاهی شب نهان

/عشق وانزجار اینهمه تشنگی در كام و تنی چندسیراب

شهر نشئگی وافیون جوان

شهر من شهر تهران.........

اذر.میم

آرزوست

آذر محمودی — 2012-05-16T02:54:29+01:00

خسته ام از به تصویر کشیدن درد بروی سپیدی کاغذ

بروی سپیدی دفتر باقلم خطوط سیاه راسودن

از این همه هیچ این همه بیهوده بودن

خسته و دلتنگم از بیگانگی انسان با انسان

از خویشی من با این اندوه بی پایان

من جانی تازه طلب دارم

میان این همه سکوت این همه درهای بسته

روزنی به سوی شهر روزم آرزوست

قطره ای محبت از این دریای بیکرانم ارزوست

آنی را طلب دارم که کیمیاست

درین آشفته بازار همانم آرزوست

چهره ات در آینه با تو غریبگی میکند

چهره ای آشنایم آرزوست

اندوه قرنی بر گرده ی قلم

قلمی شیوا از برای نوشتنم ارزوست

رسالتم نه اشک بود آرمانم نه آه

دلی سرشار از عشق دستانی پر تمنایم آرزوست

درین شهر آهن و بیداد در این شهر هرجائی

قبله گاهی رو به سوی خدایم آرزوست

جان را میفروشند به بازار مکاره

عزتی که نیست خریدنی غروری بی بهایم آرزوست

زندگی لحظه لحظه بهانه ای طلب میکند زمن

لحظه ای تنها به بهای لبخندی دیریست مرا آرزوست

لبریزم از بهار و روئیدن در این خزان بی امان

جانی تازه فصلی دیگرم آرزوست

آذر.محمودی/اردیبهشت/ 91

رخصتی جانا

آذر محمودی — 2012-04-22T09:58:48+01:00

گر فرصتی بود مرا

میرفتم از پلکان ستاره ها بالا

میچیدم سیب های سرخ

از درخت عاطفه تا فردا

و خورشید را

جامه ای از نارنج بر تن میکردم

ماه را

توری از ابریشم بر سر میگذاشتم

گرمرا ذهن خیال بافم مجالی میداد

واژه ی جنگ را پاک میکردم،

از سر فصل خودخواهی انسان

تمامی دلها را پیوند میزدم به هم

تنها به ساده گی یك نگاه

فقر را میزدودم از چهره ی خیابان

تا که آه از نهاد آدمیت بر نخیزد

و جهان را گلباران میکردم

تا كه از عطرش

تمامی آدمیان سرمست شوند

گر فرصتی بود مرا

آذر.م

کوچه خاطره ها

آذر محمودی — 2012-04-22T09:52:35+01:00

گاه چه تلخ است

گذر از کوچه ی خاطره ها

یاد آن عهد قدیم

عشقهای بی فرجام

آرزوهای بی انجام

بالهای سبز پروازی که شکست

زیر گنبد کبود آسمان

دوست داشتنها ی آشکار ونهان

قلبهای گرم و دلهای پر شور

که کنون یخ زده با سردی ایام و و زمان

آرزوهای ساده ی صورتی و بی غل وغش

قاب زیبای یکرنگی که برداشته خش

وای از آن کوچه ی دلتنگ و خموش

تند باد حادثه کمر نارون خاطره ها را بشکست

و غرور شد رویائی بس بعید و دور

شوق انتظار دیار یار

آن نگار خوش روی سمبل بهار

کوچه ی خاطره ها

و عزیزانی که که دیدارشان گشت آرزوئ محال

فاصله پل من و خاطره هاست

از گذشته ها تنها

یاد چشمان تو بجاست

کاش میشد یک بار دگر

رنگ تازه به دلها مان زد

تازه شد دو باره از نو روئید

یادگاری دارم ازگذشته ها

یاد یارانی که رفتند

و گذشت گذشته

داد از آن خاطره ها

حسرتی مانده به دل

یاد از آن خاطره ها

داد از ان خاطره ها

آذر.محمودی

سلامم را تو پاسخ گو

آذر محمودی — 2012-04-06T12:10:13+01:00

به انتظارت مینشینم در درگاه خانه ای از خشت كه بوی نا میدهد بوی یاس ...بوی خوب باران بوی مهربانی شمیم خوش پیراهن پدر، عطرخوش كودكی بوی چارقد سپید مادر بزرگ و سجاده اش كه هنوز گسترده میان پنج دری ذهن كوچكم....با هاله ای از ابهام و تردید به انتظارت نشسته ام تا از در به در آئی و سلامم را پاسخ گوئی تا صداقتم را باور كنی تا دیگر به یقینم شك نكنی تا مرا یك معادله ی دو مجهولی ندانیم تا مرا بشناسی من از جنس تبلور احساس در آئینه ی تمام نمای خود تو هستم خوب تماشایم كن...

آذر

دو مطلب در یک صفحه

آذر محمودی — 2012-04-06T12:06:39+01:00

زاد روز خسرو شکیبائی بر دوستداران صدا و هنرش تبریک

یادش در دلهامان جاودانه و سبز همچون احساسش

هفتم فروردین

گذشته ها را دوباره به یاد آورم آن همه تلخی آن همه شیرینی

توامان آن قرار ملاقاتهای عاشقانه در چله ی تابستان زیر شعاع داغ و سوزنده ی

آفتاب، آن هرم گرما را در دلم در زمستانی سرد، ُلذت خوردن لبوی داغ در

راه مدرسه شیطنتهای بی پایان در پشت آن نیمکتهای رنگ و رو رفته را.دو باره

مرور میکردم تجریش صبح جمعه تا شیر پلا خوردن یک املت داغ در زمستانی

مه آلود و سرد در کنار یک دوست گونه های یخ زده و تارهای موهایم را که

قندیل بسته بودند به خاطر می آوری وقتی برای اولین بار دوستت دارم را در

گوشم زمزمه کردی به رنگ ارغوان بود پوست صورتم و ، نمیدانم از شرم بود

یا شاید ازسرما !فیلم مادر، گورکی را !راستی چند بار این فیلم را دیدیم؟

یادت هست؟ وای اگر مادر میفهمید حتما تکه بزرگه بدنم گوشهایم بودند که حرف

حساب توش نمیرفت ، مادر همیشه میگفت: کاش اسمت را آذر نمیگذاشتم شاید کمی

آرامتر بودی ، شاید این قدر همیشه نگرانت نبودم نگران فردا آری او همیشه نگران

من بودشاید در و دیوارها و حتی درختان دانشگاه تهران دخترکی بلندقامت را که

همیشه شلوار جین به پا داشت و کفشهای آدیداس دانکشده علوم سیاسی بحث های

میان من و تو

.........

قهر های کوته مدت و سرانجام سرنوشت با یک قیچی در دست که راههایمان

را از هم جدا میکرد! و ما نام آن را تقدیر نهادیم !اما هنوز هم هر دو از بیاد آوردن آن

روزهاهم غمگین میشویم و هم شادمان این رسم زندگیست و هر یک به دنبال

زندگی خویش و هنوز رودها در بستر خویش جاری هستند ومن هنوز به تو

می اندیشم وشاید تونیز به من! چند وقت پیش دیدمت درخیابان نشناختی مرا ؟عینک

آفتابی بر چشم داشتم! تارهای موهایت کمی سپید شده بود اما هنوز همان

عشق دیرین من بودی هنوز هم در یادم، وعده گاهمان ثانیه ی دل سپردن به

زندگی بود در لحظه ی تلاقی نگاه تو با دو چشم مشتاق من، با تو من هدفمندزیستن

را آموخته بودم با تو من عشق را تجربه کرده بودم و اینکه تنها نگران

سرنوشت خویش نباشم تو همیشه علاوه بر یک دوست یک معلم بودی

برایم که تمامی واحدهایش را با بهترین نمره ها با نمره ی احساس

و اندیشه پاس میکردم استاد بزرگ عشق و زندگی من هرجا که هستی

در پناه احساس و اندیشه/ قلمت پویا رویاهایت حقیقت/حقیقت بودنت

هماره به حلاوت نفس در تنگترین قفس/محبس دنیا برایت به فراخی

اندیشه هایت/ به زلالی دل دریائی و بی غل و غشت/ راستی دیروز چه

زود امروز میشود و امروز چه زود دیر............

آذر .میم

میان دو دستانت آغشته به مهر

آذر محمودی — 2012-04-06T12:05:03+01:00

میان دو دستت اغشته به مهر//قد میكشد بلوغ دوست داشتن تو//در اهنگ تند باران در گوش شب//درختان میرقصند در شكوهی بی ماهتاب//در طپش های تند و بی انقطاع//تو را به زایش مینشینم در سینه//در نگاهی سرد رو به قبله ی عشق//تماز حاجت میخوانم تا تو بدمی// برتارك نگاهم این اسیر//بعد از بارش تو از دل سرب مریم روئید//و نفسهایم بی وقفه بودنت را پوئید//در میان دستانت قد كشیدم//نگاه كن تا به خدا//و ستاره شدم در اسمانی بی انتها//بعد از ان بارش تو طلوع كردی// ومن زیبا شدم..زیباتر از شقایق ها//در روز تولد عشق باران میبارید از چشمان خدا// ومن بر اشكهای خدا بوسه زدم //و شهادت دادم نیست خدائی جز خالق عشق// اذر.میم

ساده گیم را ساده مگیر

آذر محمودی — 2012-04-06T12:01:27+01:00

ساده نبود از شب دلواپسی نگاهت سرودن

ساده نبود در عمق نگاهت لرزیدن و تر گشتن

ساده نبود باور اینهمه آینه ی بی انعکاس

ساده نبود مرگ برک در پائیز

و عشق تو در زیر درختانی عریان

در کوچه هائی گام زدن که تنها صدا

صدای پای کفشهای غمگین عاشقان دلتنگی بود

که از یقین عشق به خدار سیده بودند

ساده نبود از روزنی کوچک به جهانی بزرگ نگریستن

و باور این که دیگر تنها نخواهی بود

حتی در زیر آسمان های بی ستاره

و زمستان های بی آشیان در كنار سردی خیابان

در هرم گرمای روزنامه هائی که آتش میزدند

مردمان شهرم تا از سرما یخ نزند دل انسان

ساده نبود ای یار یگانه...صمیمی با عطر دستان لطف

که من دیگر تنها نیستم و تنها بر لبان مرگ بوسه نخواهم زد

ساده نبود ای صمیمی اما ساده گیم را چه صعب پنداشتی

اذر.میم

احساس زن بودن

آذر محمودی — 2012-04-06T11:59:01+01:00

شعرهایم رنگ غم دارد

میخوانیشان؟

قصه هایم تو را کم دارد

دیشب از آسمان بی تکاپوی بی ستاره

بارانی بر سر غم هایم نبارید

دیشب احساس زن بودن در من مرد

آذر بروی دستهایم جان سپرد

عاشقی در حصار تنگ واژه جان باخت

شعرهایم رنگ خزان گرفت

رنگ زن، رنگ دلهره،رنگ سراب

رنگ نیلوفری زندانی در میان مرداب

شعر هایم نه که از سر عیش و سرمستی

نه که از سر جاوادانه شدن در کلام

یا که خامی خاطر دختری ساده دل

مشق امشبم سوگند به قلم از سر دلتنگیست

همه فریادهائی خاموش !

و دوچشم بارانیم کویر لوت

خنده طرحی گنگ بر لبان خاطره

پای در بند سنت ،اسیر خویش

دست هایم را کاشتم

درین وادی غربت انسان

سبز اما نشد!

هیچ نهالی در باغ احساس

سایه ها شکستند بر سرم

و طوفان وزیدن گرفت

تا گیسوانم پریشان شود

پریشانتر از بخت شبگردان آواره

آه این من بودم؟

همان زن تنها؟

با دو دستی که نروئید!و ناتوان در میان تند باد

و نه حتی سیمانی تنها از جنس بلور

از جنس احساس و اندیشه

کلاغهای سیاه غروب دلتنگ آخرین جمعه

نشسته بر سر بام در انتظار مرگ زن

شکسته سایه ای بر سر خود!

آذر .میم آفتاب

عشق فلسفه نیست

آذر محمودی — 2012-04-06T11:56:08+01:00

خزان از لابلای حسی شیرین به دفتر شعرم سرک میکشدزمین

رنگین کمانی از برگها را بروی سنگفرش خیابانها و کوچه های

متروک شهرم گسترده و کوچه تنهائیش را فریاد میکند به گوش عاشقان

دلخسته ای که بی تفاوت از کنار شب میگذرند

و غرق غروبند نه غرور...

باز پائیز باز هم التهاب و جوششی دوباره دلم ندا سر میدهد که باید

رفت و دل سپرد

به کوچه باغ کاهگلی مانده از ایام کودکی ها به آن همیشه باکره به آن

همیشه ایمان به آن

یقین مسلم به عشقی که انکارش انکار آیت خداوندیست،لحظه ها را

رها کن نکن !

نکنداین پائیز هم به غفلت از کاروان عشق بر جای بمانی ،

نکند فراموش کنی

و بی تفاوت از کنار خیسی خیابان تازه از بارش مهر که عبور ت

را نظاره گرند

بگذاری و بگذری، نکند دستان عشق را رها کنی؟ و در فلسفه ی

حیات در پی پاسخ

هستی باشی؟ باور کن که عشق معادله نیست.

حسی است به لطافت و ظرافت اندیشه های انسانی که به زندگیت

مفهومی تازه میبخشد،

بی هیچ پرسش و پاسخی بد ون اگر، اما ، شاید.....

دوستت دارم ها را دریاب که مفهومی پر از طیف های وسیع است

پر از برق چشمان تو

پر از درخشش ستاره در چشم آسمان اندیشه ی نگاهت...

و پر از طپیدن های پر بهانه!

آذر .م

انتظار

آذر محمودی — 2012-04-06T11:54:17+01:00

و روزی تمامی انتظارها به سر خواهد آمد و او از راه خواهد آمد با یک

سبد یاس سفید میدانم...میدانم و ایمان دارم مرا با خودخواهد

برد تا دوردست رویاهائی که بی فرجام نیستند

انگاری که یه عمر من منتظر حادثه ام

منتظر عبور کند ثانیه از بغل خاطره ام

انگار یکی قراره که شب رو به آتیش بکشه

سینه ی دیب پاره کنه قلبشو به نیش بکشه

فرهاد میخواد یه بیستون دوباره از نو بسازه

با حسرت ندیدن شیرین خود نمیخواد عمرو ببازه

مجنون میخواد قیس باشه تنها به لیلا برسه

تمام دوست داشتنای یواشکی

تو اشک و رویا نمیرن برن به فردا برسن

تموم اون پنهونی ها پرده هارو پاره کنن تا به تماشا برسن

چرخ فلک رها بشه از این همه دوز و کلک

حسرت آزادی دیگه نمونه به قلب فلک

دنیا میخواد به کام دل روا بشه

از زنجیرای شیشه ای رها بشه

لحظه هایم با تو مفهومی تازه می یابند

آذر محمودی — 2012-04-06T11:51:05+01:00

بیا تا لحظه هایم را معنائی تازه جانی دوباره بخشی

حس میکنی؟ سنگینی این کوله بار را؟پرا ازسادگی و خاطرات تلخ و

شیرین پر از سخن و دریغ و شادی!

برگرد کمی به دورترک

چه میبینی ؟ دخترکی مهتابی رنگ با زانوانی که در آغوش کشیده

سرش را به سوی آسمان میگرداند آسمانی لبالب از ستاره گانُ چشمانش

انعکاس غروب است آن دو چشم عسلی رنگ.

خورشید آرمیده در بستر نرم رویاها تا سحرگاه طلوع در نگاه تو تا آن زمان

که خواب از دوچشم میروبی.

پنجره ای بروی چشمانم بگشا تا در ضیافت عاشقانه ها ی آن دو نگاه

مشتاق مدهوش شوم و از جهان و هر چه در آن است برهم.

در دشت بی انتهای دستانت روزی روئیدم روزی همچون دیگر روزها در

دستانی که آشیان مرغان مهاجر بودند.

تو با نسیم مواجی که بروی دشتها ی مملو از شقایق با عطر

نفسهایت ترسیم میکردی درسی رابه من میآموختی که در هیچ

مکتبی فرا نگرفته بودم درس عاشقی....به من شیدا! به من از خود

رهیده.....و نمیدانستی من تو بودم از همان دیدار نخست نفسهایم

با نفسهایت در هم آمیخت همچون عشقه با تن سپیدار همچو موج

با صخره

جامه ای از احساس بر تن داشتم به ظرافت لبخند تو که جان میبخشید

بر لبانم و اشکهایت که جان میستاندند تو امتداد صمیمانه ترین آرزوهای

من بودی تا اوج رسیدن و پرواز بر بیکرانه ی وصل ومن درین کران بیکران

خواب پروانه شدن میدیدم در بستر نرم ابرهای اشک آلود دل من آرام آرام

میگریست صبورانه لبخند میزدو تنها به تو می اندیشیدم به سبزترین طرح

زندگی ام در برهوت بودن

آذر .م آفتاب

دلقک

آذر محمودی — 2012-04-06T11:48:25+01:00

سلام بر تماشاچیان

دلقكم همان دلقك همیشه خندان

آنگه گل خنده

مینشاند برو ی لبهاتان

دیگراین روزها نیستم جوان

خم شده قامتم زیر كوله بار سنگین غمهایم

من همان دلقك همیشه خندا ن تنهایم

نمیشناسد كسی رنگ اندوه و غمهایم

كودكم مرد و خندیدید

همسرم در شبی سرد

در تبی تند میسوخت و من حتی

پولی نداشتم برای درمان ودوا

چاره جز گریه نبود

زین همه اشك تو بگو چه سود؟

آن دم آخر اما به لبخندی عشق من

آن لبان زیبایش را از هم گشود

گفت: دلقك مهربان من

مرا ببخش اگر دیگرر اهمان باهم یكی نبود

و سپس آهسته در گوشم گفت: باید كه رفت

بدرود.............

آری من همان دلقكم كه با اداهایم

گل لبخند بروی لبانت مینشانم

با خند ه ات شادی را میخرم به جان

منم آن دلقك پیر بی نام ونشان

آذر.میم

ببین لحظه ها برق آسا در گذرند نازنینترین من

آذر محمودی — 2012-04-06T11:45:49+01:00

در چشمانم غمگین ترین ترانه//تنهاترین سرود// میباری و من تمام میشوم تا راهی بی انتها// دستانم را رها میکنی//و من بالی برای پرواز ندارم// درچشمانم نمیمانی//مرا با دستمالی از گوشه ی چشم پاک میکنی//من محو میشوم//اما هوا هنوز ابریست ودل تنگ دیدارم// باید که رفت// باید که دل کند// وبدینسان مرگ پروانه ها راباور خواهی کرد در دشتهای بزرگ// وزمستانی بی اغاز//من از جنس بهار//تو از جنس یخ های قطب//دوستت دارم ها بر لبانت یخ میزنند ...//میمیرند//من اما در همین رفتن ها //در همین نخستین مرگ//در اغوش رویای با تو بودن//از نو یک بار دیگر شاید//زیستن را تجربه میکنم//در زمانی بس کوتاه//در میان نفسهای سرد تو// و دشتی که در خیالم خانه دارد//بال میگشایم و پرواز میکنم //تا دوردست رسیدن ها//با من بیا //دل بسپار به تن زخمی شب ای عزیزترین//زندگی تنها همین لحظه ایست که من در نگاه تو جاری میشوم و تو دل به آغوش لحظه میسپاری// عشق را از یاد مبر/اذر .میمآفتاب

بهاران بر دلهای بهاریتان خجسته باد

آذر محمودی — 2012-03-27T06:08:59+01:00

هدیه ای ندارم که به مناسبت تحویل سال تقدیمتان کنم/

دلی بی کینه مالامال درد/

اما هنوز ایستاده قامتی چون سرو/

شکسته شاخه هایم را بادهای بلاخیز /

بهاران است کمی انصاف کمی آزادی دوست من بر خیز/

روزیست نو روزگارت تازه تر باد/مر همی بر زخمهای دل شکسته ات/

تنها تحفه ی من در این ایام به شما یاران راه محبتی است که در دل دارم به تمامی همنوعانم/

و اینکه درا سالهای آتی واژه ای به نام بی عدالتی و فقر برایتان مفهومی نداشته باشد

و طعم شیرین لحظه های خوش زندگی زینت بخش دفتر خاطرات سال جدیدتان باشد

دنیا دنیا عشق سبدی گل بهاری و هوای روح افزای صبحدم در طبق اخلاص پیشکشتان

گل لبخند میهمان لبهاتان و میزبان عشق باد دلهای دریائیتان

آذر.میم

انتظار

آذر محمودی — 2012-03-08T06:07:56+01:00

روشنائی به قلب شب نتاخته

هیچ آینه ای دل به زنگارنباخته

زین همه انتظار ملولم

بوسه ای طلب کن از لبانم

دیرگاهیست عاشقی بوسه ای بر لبانم ننواخته

نوبهار در راهست و دل من همچنان در سودای خزان

دانی چه طلب دارم از پی ت آیم به پای سر دوان

در ین سودا جان دهم جانی طلب کن

من همانم که بی تو میمیرم آ نی طلب کن

شتاب کن که مرا صبوری رفت زکف

ترسم که بیتو درون غارتنهائی مانم

سالیان سال همچو اصحاب کهف

ترسم به پروانه شدن نرسم

بیا تا بدرم پیله ی تن

مرهان مرا در حسرت جاودانه شدن

با تو هستی همه جاودانگیست

سراسر شور و شوق است

همان حس خوب پروانگیست

آذر.محمودی

گمگشته

آذر محمودی — 2012-03-07T16:34:51+01:00

گم شده در کوچه های باران زده

شب های کودکی

در جستجوی خویشم هنوز

در خاطرات دور

در سایه ثار تابستان های داغ جوانی

آغوش گرم و پر مهرت

گم گشتم و باز نمی یابم خود را

در اوج استیصال زن بودن

من در انکار خویش و در پی خویشم هنوز گویا

در همسایگی من

زنی صبورانه چشم به راه زندگیست

چشم به راه عشق و ازادی

زنی اندوهش را پنهان میسازد در پس لبخندهایش

و زیر باران راه میرود تا زایش دو باره ی احساس و عاطفه

میرود تا خویش را باز یابد

زنی بی شناسنامه

بی نام و نشانی

بگو تو آری تو از این زن چه میدانی؟

آذر.میم

دوستت دارم

آذر محمودی — 2012-03-07T16:24:05+01:00

سلام

این سطرها را برای کسی مینویسم که در سختترین شرایط زندگی صبورانه و عاشقانه از من حمایت کرد

زمانی که دنیا پشت به من ایستاده بو داو پشت من بود/و من با این همه این دوست گرامی را و تمامی

محبتش را پاس نداشتم/ آری در صعب ترین شرایط درست آن زمان که حس میکنی تنها هستی کسی هست

قلبی که برای تو میطپد و نگران توست و حس این مطلب بسیار مطبوع است/خوب من آشنائی ما گرچه

یک اتفاق بود/ اتفاقی فراموش نشدنی اما بدان جدائی در میان نخواهد بود نه تا آنزمان که من نفس میکشم

مرسی عزیزم برای همه چیز به قول خودت.....

سپاسگزارم برای تمامی محبت و عشقت

دوستت دارم

آذر.میم

ببین که صبورانه خسته ام

آذر محمودی — 2012-03-03T16:27:43+01:00

مرا ببین شکسته ام

از هجوم این همه تنهائی

ببین که صبورانه خسته ام

از این دیوارها

از این حصارهای ناپیدا

مرا ببین که هنوز در انتظار صبح

تمامی شبها را بیدار نشسته ام

هنوز دلخوش قصه های مادر بزرگ

هنوز هم دلتنگ یاد پدر

از عشقهای بی انجام

آزادی های مشروط

رفتن و نرسیدن به انتهای سقوط

خسته ام نازنین

تو را در خواب و شعر ترسیم میکنم

تا بدمی بر من و فردا روز دیگری شود

روزی نه چون دیروز و نه امروز

آفتابی میخواهم طلائی رنگ

گرم و درخشان

آسمانی آبی

تا بگشایم بال

تا بروم به دیاری

فارغ از این هم مقال

دل دریائیم طوفانیست

صخره ها رحمی کنید

موجی سر کش بودم

شکستم به دست بادهای بلاخیز

به دست صخره های

رحمی ای ساحل

غافلی از حال من و دل

آنکه این نامه نوشت

نامم را دریغ با قلمی شکسته و سیاه نوشت

قلم سبز و آبی میخواهم

خدایا از تو امشب فردائی آفتابی میخواهم

فردائی پر از رنگ عشق

پر از رنگ سپید یکدلی

مددی یاران

پرنده ای در قفس

موجی میان دریا

اینجا دارد میسپارد جان

آذر.محمودی

باور ندارم حرفتو(ترانه)

آذر محمودی — 2012-03-03T12:18:44+01:00

تو خیسی چشم سیات

جون میدم وزنده میشم

نگو که دوسم نداری

باور ندارم حرفتو

شبنم سرخ واژه ها

اون سرخی رو گونه ها

تمام اون ترانه ها

عطر قشنگ لحظه ها

صلوت ظهر، وقت دعا

سپیده وقتی میکشه

سرک رو کتف آسمون

سر میذارم رو شونه ی خاطره ها

به عکس توی قاب میگم گریه کنان

تو رو به جون رازقی

به جون این قلم قسم

پیشم بمو ن

به کی بگم که لحظه هام

بیتو نمیرسن دیگه

به هیچ فردای دیگه

بیتو میون عقربه

لحطه عاشقی داره جون میکنه

اشکای روی گونه هام

تنها بهونه است میدونی

میدونم که سخته برات

واسه همیشه بتونی

میون شعرام بمونی

آذر .میم

تمامی من

آذر محمودی — 2012-03-01T10:52:01+01:00

خسته ام نازنین خسته

از بی حوصلگی شمعدانی ها

از باغچه ی خشك كنار حوض

از آسمان بی گریه هم خسته ام

این روزهای سخت دلتنگی

خستگی ام را تنها

در گوش قاصدك زمزمه میكنم....

دردشتهای بی نسیم

شاید برای همین نام مرا هنوز نمیدانی!

راستی بگویمت: دیشب در خواب دیدمت

سیب كالی از درخت همسایه در دست

و عطر بودنت در تمام رویایم پیچیده بود

صبح اما به گاه بیداری

تمامی من سیب كالی بود

كه نه از آن تو بود ونه من

و تنهادرخت همسایه نام مرا میدانست

آذر.میم

گذری بر خاطرات

آذر محمودی — 2012-03-01T09:09:35+01:00

بیا تا لحظه هایم را معنائی تازه جانی دوباره بخشی

حس میکنی؟ سنگینی این کوله بار را؟پرا ازسادگی و خاطرات تلخ و

شیرین پر از سخن و دریغ و شادی!

برگرد کمی به دورترک

چه میبینی ؟ دخترکی مهتابی رنگ با زانوانی که در آغوش کشیده

سرش را به سوی آسمان میگرداند آسمانی لبالب از ستاره گانُ چشمانش

انعکاس غروب است آن دو چشم عسلی رنگ.

خورشید آرمیده در بستر نرم رویاها تا سحرگاه طلوع در نگاه تو تا آن زمان

که خواب از دوچشم میروبی.

پنجره ای بروی چشمانم بگشا تا در ضیافت عاشقانه ها ی آن دو نگاه

مشتاق مدهوش شوم و از جهان و هر چه در آن است برهم.

در دشت بی انتهای دستانت روزی روئیدم روزی همچون دیگر روزها در

دستانی که آشیان مرغان مهاجر بودند.

تو با نسیم مواجی که بروی دشتها ی مملو از شقایق با عطر

نفسهایت ترسیم میکردی درسی رابه من میآموختی که در هیچ

مکتبی فرا نگرفته بودم درس عاشقی....به من شیدا! به من از خود

رهیده.....و نمیدانستی من تو بودم از همان دیدار نخست نفسهایم

با نفسهایت در هم آمیخت همچون عشقه با تن سپیدار همچو موج

با صخره

جامه ای از احساس بر تن داشتم به ظرافت لبخند تو که جان میبخشید

بر لبانم و اشکهایت که جان میستاندند تو امتداد صمیمانه ترین آرزوهای

من بودی تا اوج رسیدن و پرواز بر بیکرانه ی وصل ومن درین کران بیکران

خواب پروانه شدن میدیدم در بستر نرم ابرهای اشک آلود دل من آرام آرام

میگریست صبورانه لبخند میزدو تنها به تو می اندیشیدم به سبزترین طرح

زندگی ام در برهوت بودن

آذر .م آفتاب

وداع

آذر محمودی — 2012-02-29T14:11:32+01:00

وقت رفتن ازش پرسیدم: کی برمیگردی؟ لبخندی زد و گفت: وقتی آسمون آخرین ستاره اش هم دیگه رو مخمل دامن شباش ندرخشه، وقتی ابری رو دشت گونه هات نباره، و مریم عطرشو از نسیم سحرگاهی هم دریغ کنه!

پرسیدم : به یادم میمونی؟

جواب داد تا آخر نیگام تا نبض سحر ونفسای ژاله رو تن گل واژه ها تا بغض غروبای کشدار تنهائی و پوشیدن رخت سپید دامادی تو بستر سرد خاک.....

خواستم حرفی بزنم انگشتانشو به علامت سکوت روی لبهام گذاشت، قطره اشکی آرام از گونه هام غلطید واو با مهربانی اشک از گونه ام زدود.... به آرامی لبخند زدم.

گفت: آره همین قشنگه قشنگترین تفسیر بودن..هستی من!

گفتم : به انتظارت میمونم حتی اگه زمین گرد نباشه و به درو خودشو و خورشید نگرده...

من دورت میگردم..جونمو بالا جونت میدم.

مثل توی قصه ها برات از تنم یه سایه بون میسازم تا خورشید به تنت سرک نکشه تا اون نیگاتو حتی شمع هم نسوزونه، چه برسه دل نازک پروانه!

دیگه داشت دیر میشد...خیلی دیر...

به هم قول داده بودیم ..وقت رفتن نه دلتنگی و نه اشک و چه سخت بود پای بندی به عهد! و تو اما قولتو شکستی و گریه کردی و من تا دور شدن تو از تیر رس نگاه پائیزیم گریه نکردم و بعد آهسته آهسته روی زمین نشستم خاک بر سر وروی میریختم میدونستم همش حرفه میدونستم رفتنت بازگشتی نداره ومن اون سرو قامتم رو هر گز نخواهم دید با آسمون که درحال باریدن بود یکدله گریستیم و گریستیم تا سبز شدن تو در گوشه ای از قلبم که باید مدفن خاطرات تو میبود.

آرزو میکردم دیگه مریم ها عطرشون هیچ فضائی رو آکنده نکنه! دیگه آسمون نباره دیگه ستاره ای نورشو به رخ شبها نکشه و هیچ دلی از صداقت ومهربونی از عشق توی سینه نلرزه و هیچ کسی اون قدر عاشق نباشه تا دلش وقت وداع اینجوری گر بگیره و خاکستر نشین بشه.

دیدی آخرش راستشو نگفتی مگه قرارمون این نبود که بهم دروغی نگیم؟

حالا که دارم سنگ سیاهرنگ مزارتو میشورم دیگه دستی نیست تا این اشکها رو که از چشمام یکریز روونه روی گونه پاک کنه و اون صدای دلنوازت که گوشهام رو نوازش میداد مثل لالا ئی مادر درون گاهواره.

نسیم به آرومی از میون شال سیاهرنگم موهامو نوازش میکنه و حس میکنم کسی از لابلای درختان کاج بر اندازم میکنه یه نفر با یه عالمه دروغهای زیبا ...

آذر .م

یا تو یا هیچ

آذر محمودی — 2012-02-25T17:09:49+01:00

دردت رابه جان میخرم

مهرت رابر دل مینهم

بیتو دنیایم نمیدانی چه قدر خالیست

دشت سبز تمناهابرهوتی پوشالیست

هرچه میبارم باز هم ابرم

اسمانم آسمانی که همیشه هوایش بارانیست

دوست دارم دانه باشم در دستان تو برویم

خواب را نیمه شب از چشمان زیبایت بروبم

محو نگاه تو شود چشمانم

آن قدر عاشق تو شوم که دیوانه مرا بخوانند

همچو باد پیچی بر تن من

همچو افتاب بر خاطرات شبهای تاریک و تنهائیت بدمم

خواهم که دنیا باشد و من و تو

گویم به سرنوشت تنها من و تو

باقی را هر چه دوست داری بنویس

بعد او دنیا یعنی خالی

یعنی هیچ......

عاشقی را با تو معنا بکنم

هیمه ها ازآتش عشق بر پا بکنم

آذر .محمودی

باز هم درد و دل

آذر محمودی — 2012-02-19T02:38:34+01:00

گذشت و گذشتیم از آنچه گذشت

زندگی دمی نیز به کام ما نگشت

ز بد عهدی ایام بود یا که سرنوشت

نغمه آوا سر داد پیشانی نوشت

این روزها که در گذرند بی امان یادها مرا میآزارند/خواهم که کاری کنم کارستان خواهم که گره

گشایم از این بندهای پیاپی از این همه بی امان/تنهائیم را قسمت کنم با کسی.....

کسی میان این همه دلواپسی !/جائی نوشته بودم شیر درون قفس دیگر شیر نیست حتی گربه

هم نیست/پرنده نیز بدون بال پرواز پرنده نیست /طرح کمرنگیست از آرزوی اسمانهای آبی

این همه بایدها و نبایدها گاه از زندگی حصاری میسازد که جان را میآزارد !/این روزها این روزها ی

غربت انسان با خویش و بیگانه نمیدانی چه قدر نیازمند دستان مهربان تو هستم...

دستانی که نمیشناسمشان اما سالهاست در خیال خویش با تصور مهربانی و عطوفتشان جانم

را نوید روزهای خوش داده ام و بر صفحه ی سیاه هستی ام زیباترین تصاویر را نقش زده ام!

مرا دریاب قول میدهم دروغ نگویم /یعنی این که همیشه راست نگفته ام !

قول نمیدهم عاشقت باشم!

اما دوستت خواهم داشت/ درنگ جایز نیست زمان بسیار کوتاه است و مجال اندک مرا دریاب

پیش از آنی که خاک مرا دریابد....

نگذار دوستت دارم از واژه نامه ی ذهنم و از صفحات قلبم برای همیشه حذف شود/

شاگرد تنبل مدرسه ی زندگی..

آذر.میم

تخته ی سیاه

آذر محمودی — 2012-02-07T13:14:53+01:00

نوشت معلم روی تخته سیاه

علم بهتر است یا ثروت بچه ها!

نوشتم روی دفتر مشق خط خطی

دانی چیست طعم گرسنگی؟

در این روزگار سیاه و سفید

داشته ای آرزوی جعبه ای مداد رنگی؟

تا برهانی دفتر نقاشیت را از سیاهی و دلتنگی؟

روزهایت همه نباشند چون شبان یلدا

خواهر بخواند درسهایش را فارغ از پول کتاب

دیده ای دستان پینه بسته ی مادر من را؟

روی سرخ پدر نه از سر شعف

از سر شرمساریست !

میدانی چیست معنای واژه ی فقر؟

قلمم نوکش تمام شده

قصه ام نیز گرچه تکراریست

انشای تو تکراریتر

میخواهم بخوانم درس

تا نترسم از معنای واژه ی ترس

خواهم به گرسنگی و فقر دهن کجی کنم

واژه ی عد الت برای همه را هجی کنم

قلمی تازه بخرم دفتری سپید

تخته ای سفید برای کلاس بخرید

آذر.میم

سفر

آذر محمودی — 2012-02-05T10:58:23+01:00

کجایند فانوسها

چراغهای روشن راه

کفشهایم را گم کرده ام

پاهایم اما میل به رفتن دارند

آسمان را عاشقانه دوست میدارم

بالهای پروازم اما شکسته

نگاه کن من از خود دور میشوم

و آسمان در تصویر قابی شکسته

در خواب تنهائی هایم یخ میزند

شمعهای نیمه سوز هم راه را روشن نمیکنند

مرا بخاطر نمیآوری؟

من همپای توام در تمامی راههای نرفته

در انتهای راهی بی آغاز

من دستان رها شده ی طفل زمان

در آغوش رها شده ی زمانه ی انکار انسان

با من از درختان مانده در بیابانهای برهوت بگو

بگو قصه های شیرین از خواب سبز بیابان

از دریاچه های پر آب

بگو برایم از اقیانوسهای پر جوش و خروش

تنهائیم را به دست تند بادها بسپار

ایستاده بر سر دو راهی

تنها زنی با رویاهای خویش

در انتظار او تا که شاید باز اید

و این انجامی خوش باشد

خطی باطل بر تمامی ناکامی هایش

با آرزوئهای بسیار هنوز

سروی شکسته قامت

اما همچنان استوار

روح تشنه ام را با عطر مهربانیت سیراب کن

مرا از تسلسل این هم تردید رهایم کن

تنها لختی مرا از تلخی حقیقت تلخ زن بودن برهان

چمدانم بسته پای رفتن دارم

شاید جائی در دور دستها

آسمانی انتظار بالهای مرا میکشد

و دستانی مرهم بالهای شکسته ام

آذر.میم

پای از حریم فراتر

آذر محمودی — 2012-01-21T11:17:46+01:00

پرده ها را میدرند

نبش قبرت میکنند

جرم زن بودن و دیگر هیچ هیچ

ای وااااااااای من

داد از جهل کهن

ای فغان از جور این کور دلان

تا به کی باید در پی حکمی از برای برائت جرم زن بودن بود؟ به زبان ساده چرا نمیتوان

نوشتن از مصائب زن ایرانی که بر گرده های شعر نیز سنگینی میکند!

با کدامین واژه کدامین کلام از شکستن های پیاپی از ایستادن ها برا ی زیستن اندک هوائی

برای استنشاق/گریز از نگاههائی که سنگینی میکنند بر شانه های خسته ی بیان/ بگوئید

شما بگوئید‍!

تعیین تکلیف کنید زشت زیبا خوب و بد کدامند در این قاموس که زن بودن لکه ی ننگیست در ذهن

کج اندیشان که این قاعده را میتوان تعمیم داد به بخشی انبوه در جامعه که به زعم مرد بودن خود را

حنس برتر میدانند و مقرب در پیشگاه دادار عالم؟

که اوست قاض القضات و اوست که انسان را در خلقت برابر میداند و ما مگر که هستیم که خویش

را از خالق خویش نیز برتر میدانیم / خدایا تو عالمی بر حق و ناحق عدالت و بی عدالتی که من استعانت

از تو میجویم در این زمان که انسان را بر انسان برتری و رجحانی نیست مگر در نوع جنسیت؟

چگونه میتوان خدشه از اذهان عامه زدود؟

راهنمایم باش در این جاده های پر پیچ و خم و تاریک که نوری نمیبینم جز روشنائی روزنی که تو گشوده ای

پیش چشمانم!!!!!!!

الف میم